می خواستم از دلتنگی هایم بنویسم که گلویم را سفت می چسبد.....! می خواستم از فرزندی بنویسم که به دنیا نیامد..... یا نخواستیم که بیاید اصلا! چه فرقی می کند چه کسی؟ من، تو یا آن های دیگر! نخواستیم دیگر! از آرزوهایی که خاکش کردیم........ از سیبی که نچیدیم و ضایل شد..... از تو بنویسم...... از چشمانت که گاهی آن قدر رنگ غم می گیرد که دنیا درست به اندازه ی مردمک چشمانت تنگ می آید. آن قدر حس دارم حالا آن قدر حرف دارم......... آن قدر غربت.... اما فقط می گویم زندگی باد شده انگار! می وزد از کنارمان....... باد که نه، تند باد شده! چشم می بندی و باز می کنی هیچ چیز مثل قبل نیست!

اگر می دانستم راست می گویی تمام عمــــــــــــــــــــــــر لبخند می زدم و شاد می ماندم تا آرام باشی. تا چشمانت را نبینم آن رنگی..... تا نلرزد دلت! اگر راست می گفتی..........

پی نوشت ۱: آرش! دلم برایت تنگ می شود....... از همین حالا!  دعای خیرم پشت سرت عزیز........

پی نوشت ۲: یعنی دنیا انقدر کوچک بود که تو هم رفتی استاد؟ باورم نمی شود......... " مرا تصديق کني يا انکار، مرا سرآغاز بپنداري يا پايان، من در پايان پايان‌ها فرو نمي‌روم.....مرا بشنوي يا نه، مرا جستجو کني يا نکني، من مرد خداحافظي هميشگي نيستم...... باز مي‌گردم، هميشه باز مي‌گردم! " چطور می شود؟