خیلی خسته ام.....! خیلی بیش تر از انقدر خیلی که مخت بکشد و معده ات هضم کند! دلم می خواد یه زهرماری بود می خوردم و بی حس می شدم..... بی حس بی حس! نمی شنیدم..... نمی فهمیدم! فکر........اوووف! امان از این فکر کردن که روزگارم رو سیاه کرده! چه قدر از فردا و فرداهایش می ترسم. چه قدر؟ آن قدر که هیچ وقت توی زندگی ام از هیچ چیز دیگری نترسیده ام. دوست ندارم گذشت زمان را بفهمم و حس کنم که روزها می آیند و می روند از پی هم و من هم چنان درگیر چه کنم چه کنم هستم! دیگر هیچ آرزویی ندارم..... هیچ نقشه ای..... هیچ خواسته ای..... پوچم و تهی! گمان كنم دلم مُرده، مُرده و زنده نمي شه.... نه مي تپه، نه مي‌لرزه، نه به هيجان مي ياد.... به خيالم مُرده است! باید مرده باشد.... باید. نمی تونم! دست خودم نیست. با این دل مرده، با یه دنیا ناامیدی، با یه عالمه ناامنی، با کلی ترس از فردا نمی تونم هــــــــــــنوز صورتکی به صورتم بزنم و لبخند بزنم! نمی تونم جلوی اشک هام رو بگیرم. نمی تونم نمیرم. نمی تونم دلخوشی ت بمونم و امیدت بدم! نمی تونم عزیز من..... بفهم!

کاش می شد تمام شد.

نوشته شده در سه شنبه 1387/04/11ساعت توسط | |