نمی فهمم دوستت داشته باشم یا بترسم از تو. شمع هایم را فوت می کنم بی هیچ تردیدی.... و قرص و محکم آرزو می کنم. بی که ته دلم فکر کنم بهتر نبود آن یکی آرزو را بر دل می آوردم؟! می دانم چه آرزویی بکنم و چطور چشم ببندم و خاموش کنم تمام بیست و پنج سال بی تو گذشته را..... اما هنوز نمی دانم این طعم گس بیست و شش سالگی با من چه خواهد کرد!

نشسته ام به عکس هایم نگاه می کنم! به عکس های خودم با این موهای های لایت شده ی چند رنگ که حالا همیشه توی عکس ها مرتب است. با چشم و ابرو و صورتی که بزرگ می نماید! هیچ شبیه دخترک همیشه ژولیده ی مو کلاغی نامرتب بی حوصله ی توی عکس های فولدرهای قدیمی نیست!

خوشحال نیستم. غمگین هم نیستم مثل سال های قبل. منگم کمی. و مدام به سال پیش فکر می کنم که بابایی وحیدم رو بهم کادوی تولد داد! امسال آروم و منطقی تر از همیشه گذشت! من این بیست و شش سالگی نوباوه را دوست دارم گویا!

همین!