سورملینا

sormelinna — Mon, 02 Nov 2009 17:44:20 GMT

بی خوابی شبانه
امانم نمی دهد وقتی
به راه چشمی هستم
که تمامش نمی شوم.
قدم های تو را
کدام جاده
فریاد می زند؟

پی نوشت: عزیز چند سانتی من! قلب کوچکم به یاد بودنت به سان آهوی گریزپایی ست کنون! و قلب تو که گرم می کند وجودم را. چشم به راهتم

سلام!

sormelinna — Fri, 16 Oct 2009 16:56:18 GMT

تمام هستی من

sormelinna — Mon, 12 Oct 2009 09:56:18 GMT

می دونی.... اگه قرار بود نوع مردنمو خودم انتخاب کنم، تا همين قبل ترها دوست داشتم تو تخت خوابم آروم و بی درد بميرم! اما حالا نه، حالا دلم می خواد يه جور ديگه بميرم. همون جوری که خودمو تو بغلت قايم کرده بودم و قلبت درست زير گوشم می تپيد. همون جوری که دستات منو از تمام دنيای بيرون جدا کرده بود و در پناه خودش گرفته بود. تو همون آرامش ته دنيا.

پُرم می کنی. اون قدر پُر که چشم هام رو می بندم و آگاهانه همه ی قوانين رو زير پا می ذارم.... کنار غارت می ايستی و خودت رو پيامبر گناهکار خطاب می کنی.... من اما می خندم و می گم: تو که بی خدا مبعوث شدی، اما خدای من اين بار طرف منه، مطمئنم.... نگاهم می کنی و با لبخند موهام رو می زنی پشت گوشم، به نشانه ی دلداری! .... خدای من رو دوست داری. اما باور؟ نه گمانم.

از جلو نگاهم می کنی، از نزديک ِ نزديک. نگاهم رو می دزدم و حواست رو پرت می کنم. که نبينی برق زندگی توی چشمام هنوز داغه داغه.... دوست نداری چشم هام رو ببندم، سرم رو پايين بندازم، يا صورتم رو برگردونم.

سردم می شه. از تمام اين سال ها به لرزه می افتم و يخ می بندم.... نزديک ميای و گرمم می کنی. آروم آروم.... ذوب می شم و سبک.... دورم می کنی. دورم می کنی از زندگی با تمام آدم هاش. دور ِ دور، اون قدر که جز تو هيچ کس نيست و دنيا انگار خودش رو به خواب زده. دور ِ دور، تا بالای ابرها.... آرومم می کنی. آروم، لبريز، و پُر از اعتماد. اعتماد به خودم، به تو، و به زندگی.... بعد يواش يواش رهام می کنی.... پام دوباره به زمين می رسه، زمين سخت. زمينی که به جای اون، می تونم به تو متکی باشم، به تو متکی بمونم....

حالا می توانم آرام زیر گوشت اعتراف کنم : تمام هستی منی.

خزان

sormelinna — Sat, 26 Sep 2009 18:11:06 GMT

باز شهریور ماه تمام شد و من نفهمیدم کی این پاییز رسید! پاییزی که هر سال یک ماه قبل از رسیدنش عزا می گرفتم حالا آمده و متوجه نشده ام. پاییز سردیست و من از دست این هوا دل خوش ندارم. یا شاید هم من زیادی سردم می شود مدام.... هوای پاییزی مرا یک جوری می کند. بادی که می‌پیچد درونم گیجم می‌کند و این جور وقت‌ها خودت خوب می‌دانی که چه خلاء یی درون آدم ایجاد می‌شود. خلاءیی که درست مثل سیاه چاله‌های فضایی خودت را هم می‌بلعد. بعضی اوقات احساس می‌کنم نابود شده‌ام و چیزی از من نمانده است.

فقط نمی فهمم چرا برگ هیچ درختی نمی ریزد و همه جا سبز است! دلم خزان می خواهد.... خزان زرد و سرخ و نارنجی!

به همین زودی!

sormelinna — Wed, 02 Sep 2009 08:58:50 GMT

برایش نوشتم:

" خوش ندارم بنویسم یک سال گذشت. چون گذشته ها و گذشتنی ها را دوست ندارم و نمی شمارم هم. فقط می نویسم می دانم که توی همچنین روزی دلم را..... وجودم را..... عشقم را..... تنم را...... آرزوهایم را.... آینده ام را..... داشته های اندکم را و نداشته های بی شمارم را به دستان تو سپردم و حالا بعد از یک سال از این بخشش سخاوتمندانه خشنود و راضی ام. و البته خوشحال هم! "

....

sormelinna — Tue, 11 Aug 2009 20:57:36 GMT

چراغ قرمز را همه می ایستند و نگاه می کنند.
این طبیعت چراغ سبز است
که باعث می شود
با همه مهربانیش،
لحظه ای بیش نگاه نشود

تو هم رسیدی آخر

sormelinna — Fri, 31 Jul 2009 17:23:18 GMT

هی بیست و شش سالگی!

نمی فهمم دوستت داشته باشم یا بترسم از تو. شمع هایم را فوت می کنم بی هیچ تردیدی.... و قرص و محکم آرزو می کنم. بی که ته دلم فکر کنم بهتر نبود آن یکی آرزو را بر دل می آوردم؟! می دانم چه آرزویی بکنم و چطور چشم ببندم و خاموش کنم تمام بیست و پنج سال بی تو گذشته را..... اما هنوز نمی دانم این طعم گس بیست و شش سالگی با من چه خواهد کرد!

نشسته ام به عکس هایم نگاه می کنم! به عکس های خودم با این موهای های لایت شده ی چند رنگ که حالا همیشه توی عکس ها مرتب است. با چشم و ابرو و صورتی که بزرگ می نماید! هیچ شبیه دخترک همیشه ژولیده ی مو کلاغی نامرتب بی حوصله ی توی عکس های فولدرهای قدیمی نیست!

خوشحال نیستم. غمگین هم نیستم مثل سال های قبل. منگم کمی. و مدام به سال پیش فکر می کنم که بابایی وحیدم رو بهم کادوی تولد داد! امسال آروم و منطقی تر از همیشه گذشت! من این بیست و شش سالگی نوباوه را دوست دارم گویا!

همین!

شما معجزه اید گویی!

sormelinna — Fri, 17 Jul 2009 00:21:18 GMT

بهشت زمینی من آغوش شماست آقای من.

و بوسه هایتان دم عیسی مسیحم....

و گرنه من کودکی نیستم که با بوسه ای همه ی خشمم فروکش کند!

خداحافظ

sormelinna — Wed, 01 Jul 2009 00:54:18 GMT

خداحافظ اتاق من.... که با تو رازها دارم..... چه شب هایی که با تو درد دل کردم.... نخوابیدم.... اشک ها ریختم. کتاب ها خواندم این جا.... چه چیزها که نوشتم و تو با همه شریک بودی اتاق من! خداحافظ عروسک هام که یک تار موتان را نمی بخشیدم به هیچ کس. خدا حافظ همین میز کامپویتر که چه چیزها می دانی تو از من! که چه شب ها همه با تو بیدار بوده ام من.... خئاحافظ کتابخانه ی بدقواره ام که فقط توی این اتاق به تو می رسیدم مدام. مرتب تمیزت می کردم و تو انگار تکه ی جدایی از اتاق همیشه نامرتبم بودی! که عزیزترین بودی.... که دوست داشتنی ترین. خداحافظ همه یادها.... یادگارها...... خداحافظ دوران خوب بچگی.... خداحافظ عزیز دردانه ی بابا بودن....خداحافظ تنها بودن ها.... بی خیال بودن ها..... خداحافظ هر چه که باید پشت این در بمانی! خداحافظ دیوارهایی که با بابایی رنگتان کردیم.... خداحافظ خانه ای که در تو چشم باز کردم.... همین جا زمین خوردم.... دوچرخه راندم.... زخمی و خونی هی به خانه بازآمدم.... خداحافظ خانه ای که در اتاق هایت موهای خواهرم را کشیدم! با برادرم جنگ ها کردم.... خداحافظ خانه ای که با بابا کشتی می گرفتیم در وسط پذیراییت.... خداحافظ کابینت هایی که می پریدم رویشان تا با نادی حرف ها بزنم.... خداحافظ تلوزیونی که همیشه صدای موج آمریکا می دادی و اگر می رفت روی مسیر ترکیه با بابا دعوامان می شد! خداحافظ در و دیواری که پر کرده بودم از عکس نیما و رمانم! خداحافظ همین خانه که در تو عشق را آموختم از مادرم.... خداحافظ جیب بابا که همیشه مثل چشمه ای بی انتها بود..... خداحافظ حیاطی که در تو منقل ها روشن کردیم و چه ها خوردیم! خداحافظ پدر..... خداحافظ مادر..... خداحافظ برادرجان..... خداحافظ خاطرات خواهری! خداحافظ " من" گفتن ها..... سلام بر " ما " شدن ها.... سلام بر زندگی مشترک.... سلام بر مسئولیت ها.... سلام بر طلوع صبح را در مردمک چشمان عشق دیدن ها.

خصوصی تر:

در ادامه ی مطلب

sormelinna — Fri, 26 Jun 2009 11:19:52 GMT

عجب مصیبتی است وطن داشتن.....

عجب مصیبتی است ترسیدن....

عجب مصیبتی است محق بودن....

یاد اون روزایی می افتم که فکر می کردم اگه از ایران برم برای تنها چیزی که دلم تنگ نمی شه همین وطنه! همین سه حرف که خیلی برام تهی بود.....! مدام با خودم می گفتم وقتی یک مشت خاک نداشته باشم که مشتم را سفت کنم و بگویم این سهم من از وطن است، چه مفهومی دارد وطن یا غربت؟! اما این روزها می نویسم مصیبتی است وطن داشتن و حق نداشتن! مصیبتی ست..... انگار کسی دستش را گذاشته باشد روی دهانت و هر چه داد بزنی صدایت به کسی نرسد و تعجب کنی که انگار ارتباط با خدا را هم فیلتر کرده اند این ها. هر چه می گویی "بس است خدا!"، نمی شنود.

من خیلی عصبی ام. فراموشم نمی شود اصلا. دلم خون است برای مادر " ندا " و نداها..... نمی دانم چرا خدا این بازی ها را می کند با ما و هنوز ساکت است.

می ترسم آتش دل هامان دنیا را بسوزاند